In 2015 gingen we op vakantie naar Oostenrijk.
Het Ötztal, in Tirol, is een vakantieoord in de bergen waar ik, Tina, al verschillende keren op vakantie ging. Al van kindsaf heb ik een voorliefde voor de bergen en ging ik met mijn ouders en onze toenmalige hond, Sam op dagwandeling naar alle bergtoppen met ‘hutten’. Daar konden we uitzicht een heerlijke maaltijd eten terwijl we genoten van een magnifiek uitzicht. Bovendien deden we zo krachten op voor de afdaling. Ik kreeg een wandelstok van mijn ouders om een embleem per beklimming op te nagelen.
Je leest het goed: stappen in de bergen vind ik nog steeds een onvergetelijke ervaring die iedereen eens moet geproefd hebben. En dus zo ook mijn dochters, samen met Hattie.
Hattie vond de bergen geweldig en genoot met volle teugen. Tijdens de wandelingen legde ze wel twee keer de afstand af en verkende elk plekje. Bovendien ontging geen enkel geurtje haar. Uitrusten op de buik om af te koelen deed ze met graagte in de vele beekjes die we tegenkwamen.
Hattie de berggeit was geboren. En toen gebeurde er iets heel bijzonders…
Tijdens een avondwandeling ontdekten we een weide met geitjes. Natuurlijk gingen we kennismaken want Hattie kende deze diertjes nog niet.
Hoe dichter dat we bij de weide kwamen, hoe harder Hattie enthousiast ging trekken aan de lijn. We konden niet snel genoeg gaan. En eenmaal daar kwam ze helemaal tot rust. Ik besefte daar en dan nog maar eens hoe belangrijk de connectie tussen mens, dier en natuur is.
Geitjes. Die vond Hattie ongelooflijk lief! Zo vertederend om te zien hoe Hattie rustig aan de omheining contact maakte met de geitjes. Zij waren ook helemaal in de ban van Hattie. Neus aan neus snuffelen en kennismaken.
Hattie wilde dan ook helemaal niet weg. En trok iedere avondwandeling naar de plekjes van de geitjes toe.
Een mooie vriendschap ontstond. 💚
Ik laat jullie graag meegenieten van dit schitterende moment.
Wordt vervolgd…