‘Kiezen is verliezen’
14 jaar geleden kwam Hattie in ons leven als kleine lieve pup.
14 jaar waarin ze onze gezelschapshond was en we haar hebben vertroeteld zo goed als we konden.
14 jaar waarin ze een zeer groot deel van ons gezin was. Mensen met dieren snappen waarschijnlijk wel wanneer ik zeg dat ze mijn derde kindje is.
Het laatste anderhalf jaar werken Hattie en ik samen in Tina’s Groeituin. Hattie sinds maart als gediplomeerde actieve therapiehond. Zelf moet ik mijn opleiding als therapiedierbegeleider nog voltooien.
Hattie is daardoor, naast gezelschapshond, ook mijn werkhond geworden. Het dier waarrond ik mijn niche uitwerk: individuele socio-emotionele begeleiding met samenwerking tussen klant, hond en mezelf.
14 jaar is ze die lieverd van me waardoor ik besef dat mijn werkhond én derde kindje een eindig leven heeft.
Een moment van kiezen was precies aan de orde: Neem ik een nieuwe jonge hond erbij of niet?
Iemand zei me dat zo’n keuze kan worden gemaakt door een lijstje met pro’s en contra’s te maken. Dat werkt waarschijnlijk prima voor deze persoon maar ik merk dat dit voor mij niet de beste manier is. Deze keuze maken is voor mij niet zwart-wit.
Ik heb het nodig om mijn mogelijkheden af te toetsen (adoptie jonge hond – aankoop pup), haalbaarheid af te checken (tijdsgebonden – opleiding) en dierenprofessionals om advies te vragen (beschikbaarheid – directe hulp op maat). En vooral te voelen in mijn binnenste wat ik de beste keuze vind. Weloverwogen en toch dicht bij mezelf.
De Border Terrier fokker gaf me het goede nieuws dat wachten op een pup geen eeuwigheid zou duren en via professionals Myriam en Inge is adoptie van een binnen- of buitenlands dier ook geen maandenlange zoektocht. Wel zal er goed moeten worden geëvalueerd of het dier de MAG-test kan slagen.
Met deze informatie in de hand heb ik besloten om geen nieuwe hond in huis te nemen. Hattie is het altijd gewoon geweest om in de spotlight te staan en dat mag ze doen tot het einde van haar dagen.
Door deze beslissing neem ik graag het risico dat ik even zonder hond aan de slag zal moeten gaan. Rouwen is ook een deel dat er bijhoort; voor mij, mijn gezin en de klant. Afscheid nemen, waardig iemand herinneren. Om dan plaats te maken voor een nieuwe harige vriend.
Pfieuw, dat die dag nog maar lang duurt. Ik manifest het hier graag even: HATTIE WORDT ZEKER 20 JAAR!