In 2008 begint het verhaal van Hattie. Op dat moment wil Hatties opi een hondje; voor zichzelf, voor de meiden en voor mij. Hij denkt dat het iedereen goed zal doen. Ermee gaan wandelen, spelen en commando’s leren. Dat ik weinig tijd heb overdag, wimpelt hij weg door de opvoeding en middagwandelingen op zich te nemen.
Daartegen kon ik weinig inbrengen en zocht daardoor een, voor ons, geschikt ras. Ik wilde namelijk graag een kleinere hond met veel karakter. Zoals een grote hond, maar dan in het formaat dat past bij twee kleine kinderen. Zo kwam ik terecht bij het ras Border Terrier.
Het ras is niet erg bekend in België. In Nederland en Engeland daarentegen is het populair en kan je de honden regelmatig spotten in het straatbeeld. In het verre Lanaken vond ik de fokker ‘Of Lightening Spot’. Martin en Diane hun visie en honden spraken me erg aan waardoor mijn ouders en ik op een dag, zonder de meiden, afreisden voor een ontmoeting.
Martin en Diane runnen een kleinschalige fokkerij waarbij kwaliteit boven kwantiteit staat. Hierdoor waren mijn ouders en ik helemaal gewonnen voor het idee om een Border Terrier in huis te halen. We reserveerden zelfs meteen een puppy. Feest! Maar vooral nog alles geheim houden!
Daarna was het het moeilijkste om een plan te bedenken om het aan de kinderen te vertellen. Mijn mama kwam op het idee Sinterklaas een mooie brief te laten schrijven. In die brief stond de boodschap dat er in december een hondje zou worden geboren dat bij hen mocht komen wonen. De gelukkige gezichten op de foto verklappen alvast het gejuich dat straten ver te horen was.
Hierna gingen we op bezoek bij de honden van Diane en Martin. De ultieme test. Hoe zouden de meiden reageren en zou er een klik zijn met de honden? Zoals je al kunt raden, was het meteen een succes. De meiden mochten de honden aaien, snoepjes geven en zelfs een kleine wandeling maken.
Daarna was het afwachten totdat onze pup zou worden geboren. Iedere dag kwam er wel de vraag: ‘Is het vandaag mama?’ Zo schattig!
Wordt vervolgd…