Sinds maart merkte ik dat Hattie minder energie had om me bij te staan als therapiehond. Ze genoot nog steeds van het werken maar eenmaal dat de klanten weg waren, had ze steeds vaker en steeds meer tijd nodig om te reguleren. Te ontstressen.
Achter de schermen ging ik op zoek naar een opvolger. Een waardige hond die de taak met volle goesting kon overnemen. Zo kon Hattie met een gerust hart in juni op pensioen gaan.
De bloedresultaten van april deed me overschakelen naar een hogere versnelling. Plots moest ik hals over kop wel écht een hond hebben want de voorspellingen waren (en zijn) donker. Hattie kon en mocht van de ene dag op de andere dag niet meer werken met me.
Nu Hattie me niet langer kon bijstaan als therapiehond was het belangrijk om een nieuwe hond te vinden die bij me past. En dat bleek niet zo gemakkelijker gezegd dan gedaan. Alle honden heb ik gezien: van België, Spanje, Cyprus en zelfs Roemenië. Met twee asielen heb ik vele gesprekken gehad. Twee honden heb ik laten evalueren door gespecialiseerde hondentrainers. Buiten eentje ‘Bruce’ die net voor mijn neus werd geadopteerd, had ik met geen enkele een echte klik op papier. Ook vond ik bij alle honden wel een goede reden om niet verder te willen kennismaken.
Steeds meer werd me duidelijk dat een adoptiehond niet mijn pad was en is. Ik voelde dat een puppy het zou worden. Een Border Terrier puppy. Dat ras is echt mijn ding. Iets met honden en hun baasjes. Toch wilde ik enkel een puppy in huis nemen nadat Hattie naar de hondenhemel is vertrokken. Eerst wil ik mijn volledige aandacht aan dit einde kunnen geven.
En zo ging de bal aan het rollen. Ik contacteerde de fokkers van Hattie; Martin en Diane van Borders of Lightening Spot uit Lanaken. We hadden al regelmatig contact gehad en ze schrokken dus niet van mijn mail met de aanvraag voor een puppy.
Toen ik hun antwoord las, viel alles op zijn plooi. Uitzonderlijk hadden ze twee nestjes waarvan nog niet alle pups waren verkocht. Als ik wilde kon ik er eentje van kopen. Een buitenkans die ik enerzijds wilde aangrijpen, langs de andere kant voelde ik de tweestrijd met Hattie. Diane schreef me de geruststellende woorden dat honden dit anders aanvoelen dan wij. Ik voelde nog maar eens wat een fantastische mensen het zijn. Met een heel groot hart voor honden. Dit was mijn weg.
Ik besloot op bezoek te gaan, zonder de dochters, om te ervaren hoe het zou zijn om daar te zitten als potentiële koper. En vooral hoe ik zou reageren op de teef en haar pups. Dit zonder afleidingen van de gevoelens en meningen van anderen.
Het werd een hele mooie, warme en memorabele ontmoeting.
De mama-teef, Unke, stal mijn hart op 30 seconden tijd. Ik wist meteen dat ik van haar een pup wilde kopen. Ze is zo mooi, aanhankelijk, enthousiast, speels, lief en slank. Haar ogen die me bleven aankijken, het opspringen om dichter bij me te zijn, de connectie tussen ons. Het was duidelijk. Dit was het. Het was voor mij nu enkel nog niet duidelijk of het een pup uit deze nest zou zijn of uit een volgend…
Diane en Martin hadden dan op hun beurt een hartverwarmend voorstel dat voor ons beiden een schot in de roos was. Om een lang gesprek in het kort te vertellen: de fokkers wilden graag twee teefjes langer houden om zo te kunnen evalueren welke teef het beste bij hun plannen paste. Op het einde van de zomer kon dan de andere pup naar ons komen. Zo hadden we allemaal de tijd om voor onze plannen te kunnen zorgen. Zij met de kampioentjes en ik met het afscheid/ de rouwperiode.
Ik kocht dan ook met heel veel plezier een pup ‘X’. Dat is de eerste letter van de voornaam die dit jaar aan de pups met stamboom wordt gegeven.
Op de foto zie je de drie teefjes pups waarvan er eentje van mij wordt. Mijn nieuwe grote lieve vriendin, mijn zakenpartner. Welkom ‘X’!
