Het is zover! Millies laatste hoektandje is uitgevallen.
Ik heb haar al gezegd dat ze nu mag stoppen met groeien hoor. Ze mag dat kleine schattige meisje blijven.
Al is groeien een natuurlijk proces dat ik niet kan (of eigenlijk ook niet wil) tegenhouden. En vooral gaat over mezelf die moet loslaten van wat er was en kan omarmen van wat er is.
Vergelijkbaar met wat ouders te doen hebben met hun kinderen wanneer ze naar een volgende levensfase over gaan. Herkenbaar. Hier thuis met twee jongvolwassenen heb ik al een paar van zo’n fases doorlopen.
Ik kijk zeker uit naar de komende weken, maanden, jaren. Waarin Millie zoveel zal leren, ontdekken, ervaren. En waarvan ik deelgenoot zal kunnen zijn.
Voltijds zelfstandige zijn heeft als voordeel dat ik heel veel tijd met Millie kan doorbrengen. Hierdoor is onze band al erg sterk en kan ik vaker oefenen op commando’s en trucjes. Of samen wandelen en spelen.
Ook alleen blijven oefenen we al. Daarvoor gebruik ik de hondenkennel die ik kocht bij Martin en Diane. Het geeft me een fijn gevoel dat Millie enerzijds niet in een kleine bench zit opgesloten zonder veel beweegruimte. En anderzijds zit Millie wel in een afgesloten, veilige (voor haar en mijn interieur) omgeving waardoor ik met een gerust hart kan vertrekken.
Ik kocht zelfs een camera om haar te monitoren tijdens mijn afwezigheid. Hoe fel dat ik er tegen was voor Millies komst, hoe fel ben ik nu overtuigd van de tijdelijke fantastische oplossing dat het is. Haar kunnen bekijken en zien dat ze flink ligt te slapen in haar mandje, geeft me de geruststelling waarvan ik nog niet wist dat ik ze nodig had. En maakt me tegelijkertijd enorm trots dat Millie dit zo goed kan.
Het is een toptijd. Millie vult ons huis met veel positieve, jeugdige energie. Ze is zo anders dan haar voorganger Hattie en tegelijkertijd zie ik de raskenmerken zo mooi terugkomen.
Millie Xina Geire.
