De winter dooide en maakte plaats voor de lente vol rouwgevoelens. Een nieuw ritme zoeken op verschillende vlakken primeerde.
Daar ik nu verantwoordelijk was voor Hatties opvoeding, ging ik op aanraden van een goede vriendin van mama, naar de hondenschool een paar dorpen verder. Al meteen vond ik het maar wat vreemd dat grote honden met kleine pups mochten ‘ vrij spelen’. De eigenaars vonden dat ze het onderling wel zouden regelen. Eén hond was vrij direct naar de mijne toe en Hattie was duidelijk bang. Dit was geen goed idee waardoor ik het grasveld verliet. Daarna mocht ik oefenen met de clickermethode. Hmmm.. Gewenst gedrag, click, commando, snoep. Dit terwijl je je hond aan de leiband moest houden, andere honden vrij dichtbij waren, ik de snoepjes niet uit mijn zakje kreeg. Zoveel dingen tegelijkertijd. Dit was echt mijn ding niet.
Ik besloot het dan maar zelf te doen. Zoals papa het altijd had gedaan. Zou me wel lukken. En inderdaad. Hattie kende zeker de basiscommando’s en luisterde in het begin enkel wanneer ze er zin in had. Daar hadden ze niet over gelogen in de boekjes. Sterk karakter, check. Toch verbeterde dit mettertijd goed door veel inoefening, geduld en consequent zijn.
Toen de zomer kwam, was het tijd om Hattie voor het eerst te laten reizen. Samen met omi, Saskia en de meiden, reisden Hattie en ik naar Ile d’Oléron. Een zalig plekje paradijs op aarde.
Het donkere pupje van december maakte plaats voor een blonde tiener die maar wat graag kattenkwaad uithaalde. Om de foto zie je er zo een overblijfsel van. Rode poot links. Nee, geen zorgen, ze had zich niet bezeerd. Hattie had enkel ‘opgeruimd’ voor Caitlin en knabbelde op een, op de grond gevonden, rode stift.
Het was al ook snel duidelijk dat Hattie geen hondje was dat graag balletjes apporteerde maar met touwtjes spelen, dat wilde ze het allerliefst de hele dag door. Het touwtje ging overal mee naartoe. Dus ook op vakantie.
Het werd ook Hatties eerste keer in de zee, op het strand, in de duinen. Hoe fascinerend Hattie de golven ook vond, enkel de voetjes en poten werden nat. Zwemmen deed ze niet. Maar dartelen aan de rand des te meer.
Zoveel mooie herinneringen aan La Douce. Een vakantie om zeker te herhalen! (En of we dit nog enkele malen doen.)
Wordt vervolgd…