Begin februari 2009 was Hattie groot en zelfstandig genoeg om naar huis te komen.
Martin en Diane hebben deze overgang goed met ons voorbereid. Elke nieuwe welkom betekent voor hen ook een afscheid. We kregen veel informatie over voeding en algemene verzorging, een cd met dagdagelijkse geluiden om te oefenen en een dekentje met vertrouwde geur.
Thuis was het heel erg leuk om Hattie te laten kennismaken met haar nieuwe omgeving. Territorium afbakenen in de tuin of zoals wij zeggen ‘Hattie was here’, snuffelen en ravotten om dan weer zalig te slapen en te snurken. En de kinderen genoten van het gezelschap en verzorgen van Hattie.
Mijn papa was op dat moment ernstig ziek en kon deze eerste momenten thuis niet mee beleven. Hij lag in het ziekenhuis in Jette. Het is op dat moment dat de verplegers nog maar eens hebben laten zien, dat buiten fantastisch deskundig te zijn, ze vooral ook eerst mens zijn en ze het geluk van hun patiënten hoog in het vaandel dragen.
Waarom ik dit zeg?
De hoofdverpleger van de afdeling Oncologie heeft me toestemming gegeven om met Hattie op bezoek te gaan bij papa. Vandaag de dag lees je dit soort verhalen al wel eens in de krant, toen was dit een unicum!
En zo is het geschied…. Ik ben met Hattie, verstopt in een grote tas, het ziekenhuis binnengelopen. Bezorgd om gesnapt te worden in de gangen en lift, hield ik de zak steeds goed toe. Om dan weer snel open te doen zodat Hattie zeker kon ademen. Er waren genoeg spleten voor lucht, geen vuiltje aan de lucht en toch ging deze twee gedachten steeds door mijn hoofd. Zo spannend!
Eenmaal op de afdeling kon ik rustig ademhalen. Iedereen was op de hoogte want mijn papa had het iedereen verteld: zijn hondje kwam op bezoek!
De ontmoeting tussen mijn papa en Hattie was zo mooi, vertederend, hartverwarmend en triestig tegelijkertijd. Twee grote vrienden die elkaar leerden kennen en meteen al afscheid namen ook. Dit terwijl om de haverklap verplegers binnenkwamen om mijn vaders hondje te bewonderen. Iedereen gaf complimenten over de pup en over hoe gelukkig en goed mijn papa eruitzag. Mijn vader straalde! Mission accomplished.
Je ziet, Hattie is een geboren therapiehond om ieders hart te vullen met liefde en geluk.
Een Border uit de duizenden.
Wordt vervolgd…