Vandaag is het internationale vrouwendag. En ik zat daarbij na te denken over hoe vaak we (als vrouw, jong en oud) eigenlijk eerst kijken naar wat anderen verwachten. Wat hoort, wat normaal wordt geacht of wat ‘men’ zal zeggen.
De generatie van mijn ouders was daar sterk in. Zorgen dat alles klopt. Zorgen dat je past in het geheel. Eerst denken aan de familie en de omgeving en dan pas aan jezelf.En begrijp me niet verkeerd. Daar zat ook veel liefde in maar ik heb ook veel geluk gehad.
Mijn papa was iemand die mij al jong leerde dat je een eigen mening mag hebben.Het was bij ons thuis bijna vanzelfsprekend dat we het nieuws volgden, dat we daarover praatten en dat we daarover discussieerden. En ja… dat waren soms vrij geanimeerde gesprekken.
Zo van die debatten waarin we allebei ons standpunt verdedigden, argumenten zochten, dingen opzochten en opnieuw begonnen.Maar daar heb ik iets heel belangrijks geleerd: dat je mag nadenken. Dat je mag voelen wat jij denkt. En dat je daar ook voor mag staan.
Mijn papa durfde dat ook. Hij was iemand waar mensen naar opkeken omdat hij gewoon zijn eigen weg ging. En daar ben ik hem nog altijd heel dankbaar voor.
Misschien is dat ook waarom ik later zelf keuzes heb durven maken die niet voor de hand lagen.Veel mensen beginnen jong met ondernemen en zoeken later weer zekerheid. Ik heb het net omgekeerd gedaan.
Na meer dan twintig jaar onderwijs begon ik opnieuw. Mijn eigen pad: met kinderen werken op mijn manier met Millie aan mijn zijde.
Sommigen vinden dat een beetje gek. Maar dat is oké; ik leef het leven dat nu het beste bij mij past.
En misschien ben ik daar nog het meest trots op als ik naar mijn dochters kijk. Mijn oudste die de wereld intrekt en kiest voor avontuur. Mijn jongste die een artistieke richting volgt, een zeer uitgesproken mening heeft en helemaal zichzelf mag zijn.
Ik hoop dat ze vooral dit onthouden: je hoeft niet mainstream te zijn om geliefd te zijn. Je mag je eigen keuzes maken.
De dag van vandaag moeten vrouwen dat nog altijd blijven horen. Als je kijkt naar alles wat er nog steeds gebeurt. Vrouwen die zich uitspreken over ongewenste intimiteiten op straat. Discussies die telkens opnieuw gevoerd moeten worden.
We staan nog altijd niet helemaal waar we willen staan. Dus ja, we moeten dat blijven benoemen.
Maar vandaag wil ik vooral dit zeggen:Een grote shout-out naar alle vrouwen.Jong en oud. Aan degenen die hun eigen pad al lang volgen. En ook aan diegenen die nog zoeken, twijfelen of opnieuw beginnen.Ik gun echt iedereen dat licht. Dat gevoel van: dit is mijn leven en ik mag het op mijn manier doen.
En weet je wat het mooie is? Als jij dat durft te doen, dan geef je automatisch ook anderen de ruimte om datzelfde te doen.